My seun, jy staan stil voor die spieël,
en ’n stuk van jou hare het padgegee,
soos gras wat wyk onder ’n swaar voet.
Nie omdat jy swak is nie,
maar omdat die wêreld soms te hard druk
op ’n jong hart wat nog leer dra.
Hoërskool se gange is lank,
vol oë wat kyk en monde wat fluister.
Spot steek soos dorings,
maar jy loop aan, regop,
met ’n stilte wat meer sê
as enige woorde ooit kon.
Dan was daar die skrik met Hugo-
die wagtyd in ’n hospitaal
waar elke minuut soos ’n uur voel.
Jy het nie net gehuil nie,
maar ek het gesien hoe jou skouers swaar raak,
hoe vrees en liefde saam in jou bors bly woon.
Ons harte gaan uit na jou, my kind.
Ons wens ons kon jou pyn wegvat,
die laste ligter maak,
maar al wat ons soms kan doen
is kyk hoe jy groei
in iemand sterker as wat jy self besef.
Jy dra meer as wat jou hare vra,
en tog staan jy vas.
Nie gebreek nie.
Net besig om te word
wie jy bestem is om te wees.
