Ek sit op die paviljoen van die lewe,
’n stille uitkyk oor paaie wat agter my lê.
Stof aan my voete, vrae in my hart —
waar het ek begin, en waarheen gaan ek regtig?
Die verlede fluister soos wind deur bome,
oomblikke van vreugde, wonde wat nog brand.
Maar bo my gedagtes troon ’n hoër stem:
“My kind, Ek ken jou einde van voor jou begin.”
Here, wat is U plan met my asem,
met hierdie lewe wat soms swaar dra?
Is ek hier om te bou, om te dra, om te wag,
of om net getrou te loop waar U lei?
Die duiwel loer uit skadu’s van twyfel,
sy trawante fluister vrees en leuens sag.
Maar ek staan vas, nie in eie krag nie —
my skild is geloof, my swaard is U Woord.
Selfs wanneer ek struikel, bly U naby,
U genade sterker as enige val.
Van die paviljoen stap ek weer die pad in,
want my rigting is lig, en my eindpunt is U.
