In die jaagtog van dae en drome,
verby skerms en haastige voetstappe,
vergeet ons soms hoe maklik dit was
om mekaar raak te sien.
Ons kyk, maar sien nie,
ons hoor, maar luister nie,
en harte word stil sonder dat iemand vra hoekom.
Omgee het sag geword,
soos ’n fluistering in ’n lawaaierige wêreld.
Ons bou mure van eie pyn,
verdedig ons tyd, ons trots, ons reg,
en intussen raak ’n eenvoudige glimlag
’n seldsame geskenk.
Maar verandering begin nie ver nie —
dit leef in klein keuses.
’n Hand wat help sonder om iets terug te vra,
’n Oomblik se geduld,
’n Woord wat ophef eerder as breek.
Om weer te vra: “Hoe gaan dit regtig?”
en te bly luister vir die antwoord.
Positief leef vra moed:
om lig te kies wanneer donker makliker voel,
om hoop te plant al sien jy nog nie die oes nie.
Dis om dankbaar te wees vir vandag,
om foute te vergewe — veral ons eie —
en elke oggend weer te besluit om sagter te leef in ’n harde wêreld.
As ons stadiger loop, dieper kyk,
en mekaar weer as mense onthou,
kan omgee weer wortel skiet,
en word ons lewens ’n bewys
dat liefde steeds sterker is as vergeet.
