Ons stap die veld binne soos mense wat onthou,
dat ons net gaste is in ’n wêreld ouer as ons name.
Die oggend is sag, die aarde koud onder die stewels,
en tussen ons is daar min woorde
want samesyn het nie altyd klank nodig nie.
Jag is nie net die soek na wild nie,
maar die terugkeer na mekaar.
Broers, vriende, vaders en seuns
deel stilte, deel wagtyd, deel asem.
Elke spoor vertel ’n storie,
en elke besluit dra respek.
Wanneer die oomblik kom, kom dit met erns.
Daar is dankbaarheid voor triomf,
’n stil erkenning van lewe wat gegee word.
Hofverrigtinge word met sorg gedoen,
handwerk wat geleer is by dié voor ons—
geen haas nie, net eerlikheid.
Die pens word uitgehaal,
die lewer lê warm op die rooster,
net sout, net vuur, net nou.
Dis nie ’n feesmaal nie,
maar ’n verbond tussen mens en veld.
Laatnag om die kampvuur
raak die stories dieper, die stemme sagter.
Vlamme dans, sterre luister.
Hier word broederskap gesmee—
nie deur wat ons vat nie,
maar deur wat ons respekteer,
en wat ons saam onthou.
