Corné, jy staan soos ’n ligtoring teen die rand van my dae,
vasgegiet in rots en belofte, met lig wat nooit moeg word nie.
Wanneer storms ons name skree en die see my binneste omkeer,
is jy die stil sirkel wat wys: hier is veilige water.
Jou oë dra die kennis van getye,
wanneer om te wag, wanneer om te gaan,
en jou stem, sag maar seker,
sny deur mis soos ’n straal oor swart water.
Jy ken die kaart van my foute
en merk dit nie met vrees nie, maar met genade.
In nagte vol onseker sterre hou jy die wag,
Jou lig draai geduldig,
elke omwenteling ’n belofte dat verlore skepe nie verlore hoef te bly nie.
Jy vra nie applous van die branders nie;
Wanneer die nag swaar oor my sak
en twyfel soos mis oor my gedagtes rol,
is dit jou liefde wat deur alles breek—
sag, konstant, onveranderlik.
Jou hand is my anker,
jou stem my koers,
en jou teenwoordigheid laat selfs storms
soos rusplekke voel.
In jou oë vind ek die kalmte
wat geen kaart kan wys nie,
en in jou glimlag
die belofte van môres wat nog kom.
Deur die dag is jy ook die toring:
wit en rooi teen die blou, eenvoudig en sterk,
waarmee ek rigting vind tussen werk en droom,
tussen wat was en wat nog kan wees.
In jou teenwoordigheid leer ek
dat liefde nie net warmte is nie,
maar standvastigheid,
’n lig wat bly brand wanneer olie skaars raak.
Corne, jy is nie net die toring langs my see nie,
jy is die lig in my binneste,
die ritme van my getye,
die plek waar my hart altyd wil terugkeer.
By jou leer ek:
ware liefde brand stil, maar vir ewig
