Ek lê wakker wanneer die huis stil asemhaal,
die horlosie klop sag soos ’n skuldige hart.
Die donker ken my naam,
fluister vrae wat ek bedags wegstoot.
Trane loop sonder klank,
hulle brand agter my oë
want niemand mag weet
hoe swaar stilte kan weeg nie.
My skouers ruk soos golwe teen ’n wal,
elke asem ’n geveg,
borskas benoud, vasgeknoop met vrees.
Ek vou myself kleiner
tussen lakens en gedagtes,
en leer hoe om pyn te sluk
sonder dat dit oor my lippe breek.
Ek huil oor dinge wat ek nie hardop sê nie:
vrese wat ek beskerm,
moeg wat ek wegsteek,
drome wat stadig kraak.
Wanneer die trane opdroog,
bly daar ’n vreemde stilte oor,
’n plek waar ek myself weer bymekaarmaak.
In hierdie nagte
word ek eerlik met God en myself,
ek huil vir drome wat moeg is,
vir hoop wat stadig leer stap.
Ek huil totdat die trane ophou
en net leegte oorbly,
’n plek waar moed weer kan groei.
Wanneer die son my vind,
staan ek regop.
My stem is sterk,
my rug reg,
my oë droog.
Vir my gesin is ek anker en skuiling,
die een wat dra, beskerm, lei.
Hulle sien nie die krake nie,
net die lig wat ek kies om te wys.
En dalk is dit ook krag:
om gebreek te wees,
en steeds liefde te bly.
Snags leer ek
dat sterk wees nie stil beteken nie,
maar aanhou asemhaal
terwyl my hart beef,
en môre weer opstaan
asof niks my ooit gebreek het nie.
