Liefde kom nie sag nie—
dit dans.
Soos herfsblare wat lig vang
en die lug vol kleur gooi,
val dit met oorgawe,
met durf,
met die wete dat elke oomblik tel.
Ons liefde was ’n seisoen van vuur,
amber en koper en goud,
elke aanraking ’n ritsel,
elke lag ’n windstoot
wat die wêreld laat beweeg het.
Ons het onder bome gestaan
en gedink tyd wag vir niemand anders nie.
Herfs het ons geleer hoe om te brand
sonder om te vernietig,
hoe om los te laat
sonder om leeg te wees.
Blare het nie gehuil toe hulle val nie—
hulle het gedraai,
gedans,
gesing teen die lug
asof val ’n keuse is.
Liefde is nie net begin of einde nie,
dis beweging,
dis kleur wat verander
sonder om betekenis te verloor.
Dis hande vol herinneringe
wat nie weeg nie,
maar lig.
Elke stap saam was ’n nuwe skakering,
’n vars verrassing,
’n bewys dat skoonheid nie stilbly nie.
Selfs wanneer die grond begin bedek raak
met alles wat ons was,
bly die lug vol moontlikhede,
vol asem,
vol verwagting—
en die bome staan nog,
met arms oop,
gereed vir die volgende wind…
