Elke tree vorentoe is ’n voetspoor van glas, wat tog die aarde dra
Ek stap op skerwe en hoor hoe die grond my hou.
Die pad is ’n horlosie sonder wysers,
tyd loop agteruit terwyl ek vorentoe beweeg,
’n rivier wat brand en tog my dors les.
My skadu is ligter as my lyf,
dit trek my vorentoe soos ’n anker wat dryf.
Ek leer om te bou met afbreek,
om te wen deur te verloor,
want die sleutel tot die deur is soms die slot self.
Elke keuse is ’n brug wat ek verbrand, terwyl ek dit oorsteek
Rook word my kompas, as word saad.
Die wind fluister swaar waarhede sag,
en stilte skree die hardste raad.
Ek dra my vrese soos vlerke,
swaar genoeg om my te grond,
lig genoeg om my te lig.
Hoop is ’n breekbare steen wat ek in my sak hou
dit sny, maar dit skyn.
So stap ek aan:
met hande leeg en vol gelyk,
met oë toe wat begin sien.
Elke tree vorentoe is ’n tuiskoms
na ’n plek wat ek nog nooit geken het nie,
’n begin wat eers einde speel
en dan my naam leer uitspreek.
