Ek kan nie meer nie.
Die pyn lê swaar op my bors
soos ’n nag wat nie wil breek nie.
My rug dra jare wat ek nie onthou
dat ek ooit gekies het nie.
My nek is styf van dra—
van verantwoordelikheid,
van stilbly,
van sterk wees wanneer ek eintlik wil val.
My kop is ’n storm.
Gedagtes klop soos reën teen sink,
aanhoudend, genadeloos.
My ore suis met dinge wat nooit gesê is nie,
met woorde wat seermaak sonder klank.
Alles in my skree,
maar my mond bly toe.
Dis net te veel.
Te veel dae van “ek sal reg wees”.
Te veel nagte waar trane
sonder toestemming kom.
My liggaam onthou
wat my hart probeer vergeet.
Emosies sit vas in my spiere,
elke asem voel soos werk.
Ek is moeg—
nie net fisies nie,
maar moeg tot in my siel.
En tog, êrens diep binne,
is daar nog ’n klein vonkie
wat fluister:
hou net nog ’n oomblik vas.
Nie omdat dit maklik is nie,
maar omdat jy nog hier is.
En dalk—
net dalk—
is dit genoeg vir vandag.
